Groningen – Soms begint een klus heel onschuldig, een wandeling, wat frisse lucht en een goed moment om even te ontspannen. Zo ook bij Amelie, die samen met een aantal cliënten van haar werk in de zorg een rondje liep door het Hendrik de Vriesplantsoen in Groningen.
Een plek waar rust en historie samenkomen, ooit aangelegd als groene long voor de stad en inmiddels een geliefde plek voor wandelaars, buurtbewoners en natuurlijk… eendjes. Dat meldt Recoverydivers.
Bij de vijver, vlak bij de brug in de wijk Wijert-Noord, werd even gestopt. De eendjes hadden geluk, want er werd brood meegenomen. Wat volgde was een enthousiaste worp, zo eentje waar de eenden direct op afkomen. Alleen had Amelie één klein detail over het hoofd gezien. Haar jas had ondiepe zakken.
Bij die ene worp ging niet alleen het brood het water in. Met een bijna perfecte boog verdwenen ook haar werktelefoon en haar iPhone in de vijver. Niet één, maar twee telefoons tegelijk. Dat is geen pech meer, dat is een uitdaging.
Gelukkig bleef het daar niet bij. Na wat speurwerk op internet wist haar moeder ons te vinden en niet veel later stonden wij aan de waterkant. We maakten eerst nog een unieke pitstop, waar we ook konden helpen bij een benzine station, dat verhaal lees je hier.
Gericht zoeken in troebel water
Bij aankomst kan Amelie gelukkig precies aanwijzen waar het misging. “Op de plek waar die grote tak ligt, daar zijn ze gevallen.” Dat scheelt een hoop zoekwerk, al is niets onder water ooit zo simpel als het lijkt.
Het water oogt ondiep en voordat we meteen in volledige duikuitrusting duiken, besluiten we eerst even te peilen. Dat blijkt een goede keuze. Met ongeveer één meter diepte is het prima mogelijk om zonder volledige uitrusting te werken. Marja gaat voorzichtig het water in.
Al snel blijkt dat de uitdaging niet in de diepte zit, maar in de bodem. Die is zacht, moerassig en verraderlijk. Iedere stap betekent een stukje wegzakken. Om niet tot haar knieën in de modder te verdwijnen, gaat Marja op haar knieën verder. Niet de meest elegante houding, wel de meest effectieve.
Van zoeken naar vinden
Met de metaaldetector wordt het gebied rond de tak systematisch afgezocht. De eerste signalen klinken hoopvol, maar leveren nog niets op. Na een kwartier zoeken besluiten we het zoekgebied iets uit te breiden, richting de brug.
Dat blijkt de juiste keuze. Binnen een paar minuten klinkt er een duidelijk signaal. Dit is er eentje die je herkent. Niet veel later komt de eerste telefoon boven water. Nat, maar gevonden.
De spanning stijgt, want er ligt er nog één. Gelukkig laat die niet lang op zich wachten. Slechts een paar minuten later komt ook de tweede telefoon tevoorschijn uit de modderige bodem.
Opluchting aan de waterkant
De opluchting bij Amelie is groot. Twee telefoons kwijt raken is al vervelend, ze ook nog eens terugkrijgen voelt als een klein wonder. Marja wordt meerdere keren bedankt en dat is precies waar we het voor doen.
In een park waar vroeger rust en natuur centraal stonden, werd vandaag een klein modern drama opgelost. Geen historische gebeurtenis dit keer, maar wel eentje die nog lang wordt naverteld.
Voor zo’n blij gezicht duiken we graag.
Foto's
